Feedback

Perfect and imperfect states

 0  5  19  2017-02-16 12:40:01 Report infringing document
Documento informativo
UDK: 141:131:321.7 DOI: 10.2298/FID1302132N Originalan naučni rad FILOZOFIJA I DRUŠTVO XXIV (2), 2013. Aleksandar Nikitović Institutu za ilozoiju i društvenu teoriju Beograd Savršena i nesavršene države 132 Apstrakt Starohelenska etika oličena u kritskoj i spartanskoj tradicionalnoj običajnost služila je prvobitno kao osnova Platonovog političkog učenja, to jest kao sadržaj koji je filosofskom teoretizacijom trebalo da bude opravdan i revitalizovan. Međutim, saglasno Platonovom novom načelu da je djelo dalje od istine nego što je to misao, odnosno teorija, dorska osnova svoje početno mjesto uzora ustupa savršenom uzoru pravične države, koja je rezultat unutrašnje logike filosofske teoretizacije starohelenske etike. Ono što je služilo kao polazište i istorijska podloga filosofske refleksije, postaje dakle u odnosu na proizašlu filosofsku teoriju nešto drugostepeno i manjkavo. Filosofska teoretizacija starohelenske etike, kroz koju se izgradila i filosofska forma ovog nasljeđa, dovela je do bitnih pomjeranja i promjena u sadržaju same ove etike. Uvođenje ontologije umjesto mita, kao osnove iz koje se izvodi i politika, preobrazilo je u mnogim važnim tačkama starohelensku etiku. Ključne reči starohelenska etika, uzorna država, demokratija, teorija države. Oblici državnih uređenja Platon je u svom političkom učenju zastupao tezu da uzorna država počiva na jednom obliku vrline, koja samim tim mora biti jedna i jedinstvena.1 Ipak, Platon dopušta da ova jedinstvenost može imati dva imena: kraljevstvo gdje se među poglavarima ističe jedan čovjek, i aristokratija, kada je broj istaknutih veći.2 Da se radi o dva imena jednog jedinstvenog uređenja potvrđuje se u tome što bez obzira koje je od ova dva imena na snazi, zakoni i i način života ostaju isti, u skladu sa jednim oblikom vrline. Pored uzorne kao pravične države, postoje četiri glavna oblika nesavršenih uređenja: timokratija, oligarhija, demokratija i tiranija. Redoslijed po kome su nabrojani ovi oblici nije slučajan, već proizlazi iz Platonovog mišljenja da se na ovaj način prikazuje proces postepene degeneracije3 prvobitne uzorne države. Redoslijed se završava tiranijom „koja je četvrta i posljednja bolest države“.4 Iz analize koja slijedi vidjeće se da 1 Tekst je nastao u okviru projekta br. 179049 koji inansira Ministarstvo prosvete i nauke Republike Srbije. 2 Pol. 445d. 3 Up. Volkmann-Schluk 1997. 4 Pol. 544c. STUDIJE I ČLANCI Platon i ne pokušava da zakonitost ovakvog redoslijeda izvede iz nekog realnog istorijskog toka. Vjerovatno i da je pokušao teško da bi mu tako nešto pošlo za rukom. Nezavisno od toga, čini se da je Platonu ovdje isto kao i prilikom izvođenja uzorne države u mislima, umjesto istorijskih razmatranja mnogo važnije da razvije teoriju države. Ako su pojedini istorijski događaji motivisali Platona da postavi određena rješenja, s druge strane, bilo bi vrlo teško izvesti istorijsku rekonstrukciju koja bi odgovarala postavljenoj shemi nesavršenih državnih uređenja. Ono što je Platonu ovdje bilo primarno, jeste postizanje odgovarajuće ilosofske argumentacije za ovu postavku. Polazeći od pretpostavke „da je djelo dalje od istine nego što je to riječ (misao)“,5 dalje može da slijedi da teorijski utemeljena uzorna država, zbog svoje idealnosti i pravičnosti po kojoj je saglasna istini, nezavisno od toga da li je istorijski postojala, predstavlja prvobitnu državu. Platon traži uzrok pada prvobitne države iz njene savršenosti u dobro ali nesavršeno timokratsko uređenje. Kovanicu timokratija Platon uvodi da bi njome imenovao kritsku i spartansku državnu organizaciju.6 Bližim posmatranjem odnosa između uzorne i timokratske države pokazuje se da nastaje važan preokret u Platonovom učenju. Kritska i spartanska država i u njima očuvana tradicionalna običajnost, služile su prvobitno kao osnova Platonovom političkom učenju, to jest kao sadržaj koji je ilosofskom teoretizacijom trebalo da bude opravdan i revitalizovan. Međutim, sada po principu da je djelo dalje od istine nego što je to misao, odnosno teorija, dorska osnova svoje početno mjesto uzora ustupa savršenom uzoru pravične države, koja je rezultat unutrašnje logike ilosofske teoretizacije starohelenske etike. Ono što je služilo kao polazište i istorijska podloga ilosofske releksije, postaje dakle u odnosu na proizašlu ilosofsku teoriju nešto drugostepeno i manjkavo. Dakle, timokratija, iako je prvobitno predstavljala politički okvir i uzor koji je Platon namjeravao u duhu svoga vremena ilosofski da teoretizuje i da ga na taj način učini važećim, naknadno se pokazala kao nesavršeni oblik u odnosu na dobijenu ilosofsku državu. Pošto je ilosofska uzorna država, gledano naspram timokratije, mnogo bliže istini, odnosno ona je istinita, što za Platona ne znači i istorijski realnija, samim tim ilosofska država zadobija mjesto prvobitne izvorne države, a starohelenska etika, kao njeno istorijsko polazište, mjenja svoje mjesto i 5 Pol. 473a. 6 Pol. 544c. Vid. Frede 2011: 198. 133 A LEkSANDAr N IkITovIć SAvršENA I NESAvršENE DržAvE postaje prvi iskorak iz savršenog u nesavršeno državno stanje.7 Početni cilj Platonove strategije, da se tradicionalni politički uzor ilosofskom formom reintrepretira, konkretnije, da se mitska forma zamjeni ontologijom, i na taj način se u njega udahne nova snaga, sve više je blijedio i iščezavao, jer se iz ilosofskog mišljenja razvila savršena država, koja po Platonovim parametrima predstavlja viši oblik od kritske ili spartanske timokratije. Na osnovu ovakvog razvoja događaja, Platon pravi razliku između savršene države i timokratije, kao dva različita oblika državnog uređenja. 134 Glavni uzrok prelaska iz savršenog i time prvobitnog državnog oblika u timokratiju, Platon vidi u pojavljivanju razdora između onih koji vladaju.8 Kako termin razdor nije ilosofski pojam, on nam vrlo malo objašnjava nastalu suštinsku političku promjenu. Da se za prelazak iz uzorne u timokratsku državu nije slučajno stavio jedan neilosofski uzrok, postaje jasno iz načina njegovog objašnjenja. Naime, na mnogim mjestima Platon se pokazao kao majstor u korišćenju mitskih slika, kojima bi kasnije pridavao ilosofski sadržaj.9 Ovog puta, kad je riječ o razdoru, ne samo što u objašnjenju nedostaje teorijska dimenzija, već Platon, koristeći ironičan ton i stavljajući objašnjenje razdora u usta samim muzama, dodatno zamagljuje i mistiikuje značenje ovog uzroka.10 Tako će se vidjeti da po ovom mitskom kazivanju razdor nastaje uslijed toga što u nekom vremenu upravljači države neće moći da odrede pravo vrijeme plodnosti i neplodnosti vladarskog roda. Da ne bi promaklo vrijeme plodnosti u kome se rađaju ljudi sa zlatnom prirodom, potrebno je držati se jedne čudnovate i nerazgovjetne matematičke formule, pomoću koje se dobija „geometrijski broj (koji) vlada nad dobrim i rđavim rađanjima“.11 Kada dođe vrijeme da čuvari zaborave ovu formulu, počeće da se od upravljačkog staleža čuvara rađaju djeca koja više neće imati prave sposobnosti da vode polis. Veoma je teško i pri najpodrobnijem razmatranju prozrjeti neku logiku i skrivenu misao koja bi uputila na racionalno dešifrovanje ovog zanimljivog ali i krajnje zagonetnog mitskog govora. Osim toga u sadržaju ovog teksta ne može se otkriti zbog čega je Platon mistiikovao i učinio neprozirnim uzrok prelaska iz uzorne u timokratsku državu. 7 Pol. 545d. 8 Pol. 545d. Up. Ferarri 2006: 67, 76. 9 Vid. Lear, 2006. 10 Pol. 546a–d. 11 Pol. 546c–d. Vid. Adam 1902: 209, 277. STUDIJE I ČLANCI Pošto smo prinuđeni da zanemarimo za nas nerazumljivu Platonovu poruku sakrivenu u matematičkoj formuli o plodnom i neplodnom vremenu, samim tim se i pitanje uzroka prelaska iz uzorne države u timokratiju ostavlja po strani. Preostaje da se razmotri važnije pitanje od načina prelaska u timokratiju, a to je problem razgraničenja ova dva uređenja. Drugim riječima, ovdje se postavlja pitanje uspostavljanja razlike između spartanske države koja je nosilac i čuvar starohelenske etike, i s druge strane, uzorne države koja je rezultat ilosofske teoretizacije tradicionalne slike svijeta. Potpuno nesrazmjerno značaju ovog pitanja, Platonov odgovor je više nego sažet. Pored nekoliko napomena koje se odnose na uvođenje privatne svojine i novca u upravljački i vojni stalež,12 po čemu timokratija liči na oligarhiju, Platon kao osnovnu razliku navodi sledeći stav, koji govori o upravljačima u timokratiji: „oni nisu vaspitavani ubjeđivanjem nego silom, i pravu muzu, muzu dijalektike i ilosoije će zanemariti a više će počasti ukazivati gimnastici nego muzici (ilosoiji)“.13 Kako nisu rođeni u skladu sa formulom o plodnom vremenu, ovi upravljači najprije neće imati potreban ainitet i ljubav prema ilosoiji. To znači da njihovo obrazovanje neće počivati na ubjeđivanju, nego će oni silom proći kroz predviđeni obrazovni program. Pošto je sila neadekvatno sredstvo kad su u pitanju ilosoija i dijalektika, dolazi do zanemarivanja ovih oblasti, što na kraju dovodi do nedovoljnog obrazovanja. S druge strane, ovim zapostavljanjem ilosoije u prvi plan obrazovanja izbija gimnastika koja vodi isticanju srčanosti.14 Kod timokratskog čovjeka to se najbolje vidi po tome što on nema „sposobnost prosuđivanja, kombinovane sa obrazovanošću“.15 Dakle, suštinska razlika između uzorne i spartanske države ogleda se u nedovoljnom udijelu ilosoije u obrazovanju vladarskog sloja u Sparti, što dovodi do toga da srčanost nadomješta ovaj nedostatak, a što se manifestuje u dominaciji klase čuvara u Sparti. Platon kaže da je timokratija negdje između savršene države i oligarhije. Po svemu onome, po čemu je spartanska država Platonu poslužila kao polazište za njegovo političko učenje, a što ilosofska teoretizacija nije ukinula kao neistinito, timokratsko je uređenje slično uzornom. S druge strane, prisustvo novca i privatne svojine čini ovo uređenje sličnim oligarhijskom. 12 13 14 15 Pol. 547b–c. Pol. 548b–c. Up. Ferrari 2006: 65–67. Pol. 548c. Pol. 549b. 135 A LEkSANDAr N IkITovIć SAvršENA I NESAvršENE DržAvE Prelaz iz timokratije u oligarhiju predstavlja korak dalje od pravične države. Timokratsko uređenje se urušava uslijed uvećavanja bogatstva, budući da „ljudi najprije traže priliku da potroše svoje bogatstvo, a da bi to mogli da urade oni prekrajaju zakone i ne pokoravaju im se ni oni ni njihove žene“.16 Težnja za bogatstvom otkriva da se težište u vrijednosnom sistemu pomjera sa vrline na materijalna dobra. Platon je vjerovao da se vrlina i bogatstvo međusobno isključuju, što znači da kad je u državi na cijeni bogatstvo, nedostaje poštovanje prema vrlini. Pošto su ljudi uvijek upravljeni prema onome što se uzima kao željena i cijenjena stvar, prirodno je da se istovremeno zanemaruje sve ono što ne predstavlja posebnu vrijednost.17 Timokratski čovjek svoju ljubav prema takmičenju i časti, koja proizlazi iz prevlasti voljnog dijela duše, sve više zamjenjuje za ljubav prema bogatstvu. 136 Šta se na osnovu rečenog kao bitna zakonitost može uočiti u ovim opadajućim prelazima iz boljih u gora državna uređenja? Pri pažljivom posmatranju pokazuje se da prilikom prelaska iz pravičnog polisa u timokratiju, dolazi i do pomjeranja u odnosima izmjeđu dijelova duše kod timokratskog čovjeka. Tako sada više ne upravlja razumni, već voljni dio duše, što je saglasno ulozi ratnika u Sparti. Daljim prelaskom u oligarhiju, sa voljnog dijela, upravljanje pada na požudnost,18 što je u saglasju sa ulogom novca u oligarhijskoj državi. Ozakonjivanje prevlasti požudnog dijela duše ogleda se između ostalog i simbolično u donošenju zakona, na osnovu koga se visina prihoda uzima kao parametar za mjeru participacije u vlasti. U Platonovoj kritici oligarhije formuliše se oko deset nedostataka ovog uređenja, od kojih su prva dva vjerovatno najvažnija.19 Koristeći omiljenu metaforu o krmanošu na lađi, Platon navodi prvi nedostatak oligarhije iz koga se dalje izvode svi ostali. Ako bi kriterijum za postavljanje krmanoša umjesto potrebnog umjeća bila veličina imovine, onda se dešava da pravi krmanoš, ako je siromašan, mora svoje mjesto prepustiti imućnom čovjeku, bez obzira što on ne zna dobro da upravlja brodom. Drugi važan prigovor tiče se problema dezintegracije i podvajanja države na dva međusobno neprijateljski suprotstavljena dijela, do čega dovodi oligarhija.20 Radi se o tome da formalno poveziva16 17 18 19 20 Pol. 550d. Pol. 551a. Up. Morris 1933: 135. Pol. 551c. Pol. 551d–e. STUDIJE I ČLANCI nje materijalne moći i političke vlasti, odnosno potpuno uslovljavanje i normiranje političkih odnosa samo na osnovu ekonomskim cenzusa, vodi, s jedne strane, sužavanju broja ljudi kod kojih se nalazi najveći dio materijalnog bogatstva, a s druge strane, siromaštvo se proširuje na sve veći broj građana. Ta dva dijela neminovno ulaze u stanje međusobnog neprijateljstva. Kritika demokratije i tiranije Značaj pitanja demokratije može se pratiti u tri zasebna konteksta. Jedan je razmatranje demokratije u datom okviru pet modela državnog uređenja. Zatim, imajući u vidu da je Platon u demokratiji proveo najveći dio svog života, i istovremeno vodeći računa o njegovoj načelnoj okrenutosti prema starohelenskoj etici, posebnu pažnju pobuđuje njegov odnos prema demokratiji. I kao treće, za nas je značajno Platonovo razmatranje demokratije s obzirom da je u savremenom svijetu termin demokratija, bez obzira na postojanje brojnih suprotstavljenih teorijskih tumačenja ovog pojma, zadobio na političko-ideološkom planu skoro univerzalno važenje. Takođe, nezavisno od toga što postoje načelne razlike između antičkog i modernog koncepta demokratije, Platonova razmatranja mogu i danas biti relevantna, jer pored bitnih razlika postoje i neki njihovi zajednički aspekti. 21 Potrebno je zapaziti da se prelaskom iz timokratije na oligarhiju, to jest prelaskom sa voljnog na požudni dio duše, dalja razmatranja koncentrišu na predmete koji su u osnovi vezani za sferu požudnosti, a to je, najopštije govoreći, teren ekonomskih odnosa i materijalne dobiti.22 Glavni uzrok propadanja oligarhije i njenog zamjenjivanja demokratijom pronalazi se u načelnoj nemogućnosti da se zadovolje prohtjevi požudnosti u situaciji kad ovaj dio duše upravlja nad razumnim i voljnim dijelom.23 Nastanak demokratije se u potpunosti vezuje za kretanje ekonomskih odnosa u oligarhiji. Oligarhijski vladari podstiču građane na neumjerenost u trošenju novca, znajući da to u krajnjoj liniji vodi rasipanju imovine. Cilj ove strategije je krajnje jednostavan. Platon smatra da se oligarsi nadaju da će na taj način uvećati vlastitu imovinu a time i političku moć. Pored brojnog dijela građana koji su zbog svog siromaštva neprijateljski raspoloženi prema vlasti, sada se ovaj korpus uvećava novim i opasnim neprijateljima oligarhijskog uređenja, ljudima koji su uslijed 21 Vid. Szpiro 2010: 2. 22 Vid. Ferrari 2006: 65 i dalje. 23 Pol. 555b. 137 A LEkSANDAr N IkITovIć SAvršENA I NESAvršENE DržAvE rasipništva izgubili svoje bogatstvo. Platon primjećuje da njihovo neprijateljstvo značajno podstiče činjenica da su istovremeno sa imovinom izgubili politički uticaj i socijalni ugled. 138 Zaustavljanje propadanja oligarhijskog uređenja24 moguće je jedino ako se donese zakon „da svaki zajmodavac sklopi ugovor na svoj rizik“.25 Ne ulazeći u procjenu koliki bi domet bio jednog ovakvog zakona, važno je primjetiti da Platon zaustavljanje procesa koji vodi ka demokratiji vezuje za intervenciju u oblasti ekonomskih odnosa, i predlaže zakon koji je u svojoj biti usmjeren protiv ekonomskog načina mišljenja. Može se postaviti teza da bi do nestajanja oligarhije vodilo i donošenje i izostavljanje ovakvog zakona. U prvom slučaju, koji je malo vjerovatan, uvođenje ovog zakona pretpostavlja da oligarsi, uviđajući samodestruktivnost svog osnovnog načela, koji je zasnovan na uvećavanju ekonomske dobiti, postavljaju zakone koji u osnovi redeinišu uređenje države i vraćaju ga na prethodni timokratski stepenik. S druge strane, ako se ne donese zakon, to jest ukoliko izostane samosvijest oligarha o defektnosti njihovog načela, onda se oligarhija razvija do svog samoukidanja. Oligarhijski princip produbljuje podvajanje države na siromašne i bogate. Takvo stanje je pogodno da se bilo na podsticaj spolja ili na osnovu nekog povoda koji proizlazi iz nesklada u državi, dođe do unutrašnjeg razdora i pobune u polisu.26 Na ovaj ili onaj način, tek oligarhija samo pripravlja teren za pad u demokratiju: „Demokratska vlada, dakle, nastaje kad siromasi pobjede, pa jedan dio protivnika pobiju a drugi protjeraju, a sa ostalima ravnomjerno podijele vladu i građanska prava, i kad se najčešće vlasti u njoj biraju kockom“.27 Kada izuzmemo iz citiranog teksta dio koji se odnosi na pobunu, ostaju dva stava koja govore o prirodi demokratskog uređenja. Ravnomjerna podijela vlasti i izbori kockom predstavljaju prvobitno antičko razumjevanje neposredne demokratije. Drugi stav koji govori o davanju jednakih građanskih prava svim građanima, temeljna je odrednica i moderne predstavničke demokratije. U osnovi pojma demokratije, bilo da se radi o njenom neposrednom ili predstavničkom obliku, nalazi se politička sloboda. Pojam slobode u antičkoj demokratiji za svog nosioca još nema slobodnog i samosvjesnog subjekta, što slobodi daje posebno značenje. 24 Koje nužno slijedi iz nastojanja najbogatijih da se zasite bogatstvom, dakle onim čime oligarhijske prirode ne mogu da se zasite. 25 Pol. 556b. 26 O nastanku demokratskog uređenja vid. Adam 1902: 240. 27 Pol. 557a. STUDIJE I ČLANCI Platon značenje slobode u demokratiji formuliše na sledeći način: „Zar nije jasno i to da će u početku u državi biti sve dozvoljeno i svuda će vladati sloboda i mogućnosti da svako radi u njoj šta hoće“.28 Sloboda se, dakle, svodi na proizvoljnost volje koja je upravljena na ono što joj se dopada i izgleda joj kao njen interes. Uređenju koje gaji ovakvu slobodu Platon ne odriče da može izgledati kao najbolje uređenje. Međutim, zbog jednostranog karaktera ovako razumjevane slobode, izgled najboljeg uređenja za Platona je samo foram contidos fisicamente em decúbito lateral direito, e as agulhas posicionadas sobre os acupontos (ACs) coração 7 (C-7 – Shenmen), localizado entre o processo estiloide lateral e o osso cárpico acessório, exatamente na dobra da articulação úmero-rádio-ulnar, e pericárdio 6 (PC-6 – Neiguan), localizado entre os tendões do músculo flexor carporradial e do músculo flexor digital superficial (Fig. 1A, 1B e 1C), conforme descrito por Draehmpaehl e Zohmann (1997). Já para a segunda seção, os animais foram novamente posicionados em decúbito lateral direito, e as agulhas inseridas em acupontos falsos (AF), localizados no oitavo e no nono espaço intercostal esquerdo (Figura 1D), onde não há interferência de nenhum outro meridiano, conforme descrito por (Draehmpaehl e Zohmann, 1994). Independentemente da seção, não foi realizada estimulação manual das agulhas, e os acupontos permaneceram estimulados por um período de 30 minutos, respeitando-se o período mínimo de 10 a 20 minutos sugerido por Scott (2001) para que o acuponto possa promover um efeito observável. Figura 1. Localização dos acupontos C-7 (seta em A) e PC-6 (seta em B) no cão (Adaptado de Draehmpaehl e Zohmann, 1997). Em C, acupuntura em cão do experimento acuponto C-7 (seta azul) e acuponto PC-6 (seta laranja). Em D, acupuntura em cão do experimento em acuponto falso. Arquivo pessoal, 2014.  Previamente à aplicação das agulhas nos ACs, foi realizado um registro eletrocardiográfico (ECG) com dois minutos de duração e, após a inserção das agulhas nos ACs, o registro eletrocardiográfico se manteve durante os 30 minutos de acupuntura. Para a realização do eletrocardiograma, foi utilizado um aparelho de eletrocardiografia computadorizada (ECGPC – TEB®), respeitando-se o padrão de fixação de eletrodos descrito por Tilley (1992), com registro das derivações bipolares e unipolares aumentadas e calibração de 25mm/s e 1mV (N). Os dados do ECG foram interpretados de forma comparativa pré e pós-estimulação dos acupontos, sendo os dados pós-estimulação coletados e interpretados em intervalos de cinco minutos até o final da gravação (30 minutos). Arq. Bras. Med. Vet. Zootec., v.68, n.1, p.252-256, 2016 253 Silva et al.  Para a análise da VFC, foi utilizada a fórmula disponível em Carareto et al. (2007). A normalidade dos dados obtidos foi verificada pelo teste de Shapiro-Wilk (P>0,05), seguida pelo teste ANOVA com pós-teste de Bonferroni para as variáveis paramétricas e pelo teste de Kruskal-Wallis com pós-teste de Dunn (P<0,05) para as variáveis não paramétricas. Foi realizada análise descritiva para as variáveis qualitativas. No presente estudo, 90% dos animais apresentaram arritmia sinusal respiratória, demonstrando maior influência do sistema nervoso simpático, em todos os momentos do grupo ACs, enquanto no grupo AF esse ritmo cardíaco esteve presente em 100% dos animais, em todos os momentos. O ritmo sinusal foi encontrado apenas em 10% dos animais do grupo ACs, sugestivamente por se tratar da primeira exposição dos animais ao experimento, resultando em maior influência parassimpática sobre o sistema cardiovascular. Conforme demonstrado na Tab. 1, houve pequena e irrelevante diferença quando comparada a FC de todos os momentos do grupo ACs com os momentos do grupo AF, o que evidencia, portanto, a ineficácia da estimulação dos acupontos sobre esse parâmetro. Tabela 1. Frequência cardíaca (FC) e variabilidade da frequência cardíaca (VFC) obtidas com a realização dos acupontos verdadeiros (AV) C-7 e PC-6 e do acuponto falso (AF) em diferentes momentos do ECG, expressos em mediana (percentil 25% - percentil 75%) para a FC e média±desvio-padrão para a VFC Momentos FC (bpm) VFC AV AF AV AF 0 minuto 107 (92-130)a 112 (93-129)a 12,79±0,46ab 12,71±0,47b 5 minutos 90 (79-121)a 93 (82-115)a 13,08± 0,48ab 13,09± 0,49ab 10 minutos 94 (79-118)a 88 (70-123)a 13,01± 0,48ab 13,12± 0,53ab 15 minutos 96 (76-120)a 99 (81-115)a 13,04± 0,52ab 13,17± 0,51a 20 minutos 95 (79-120)a 95 (81-112)a 13,13± 0,51ab 13,07± 0,54ab 25 minutos 104 (83-115)a 89 (76-108)a 13,15± 0,45ab 13,17± 0,53a 30 minutos 87 (82-107)a 95 (81-117)a 13,18± 0,46ab 13,11± 0,56ab P = 0,0890 P = 0,0051 Para a FC, valores seguidos por letras distintas diferem entre si (P<0,05) ao teste de Dunn. Para a VFC, valores seguidos por letras distintas diferem entre si (P<0,05) ao teste de Bonferroni. Não foi observada diferença na VFC (Tab. 1) entre os grupos do ACs e AF, exceto quando comparado apenas o momento basal com os momentos 15 e 25 minutos do AF, contudo sem relevância clínica para o estudo. Sabidamente, VFC constitui uma medida simples e não invasiva que avalia os efeitos do sistema nervoso autônomo sobre o coração. Variações nessa variabilidade são normais e esperadas, indicando habilidade do coração em responder a múltiplos estímulos fisiológicos e ambientais. Em síntese, uma alta VFC representa boa adaptação, caracterizando um indivíduo saudável, com mecanismos autonômicos eficientes, enquanto a baixa VFC representa adaptação anormal e insuficiente do SNA (Carareto et al., 2007). Dentre as opções terapêuticas para o tratamento de anormalidades dos mecanismos autonômicos, a acupuntura vem se destacando em vários estudos em animais, entretanto em nenhum desses estudos se objetivou a avaliação do efeito da acupuntura em indivíduos saudáveis, conforme ocorreu no presente estudo, fator limitante à discussão mais aprofundada. Observam-se, na literatura, diversos estudos em que foram observados os efeitos da acupuntura sobre pacientes com diferentes distúrbios cardiovasculares. Syuu et al. (2001) relataram efeitos benéficos da estimulação do acuponto PC-6 em cães anestesiados e sob toracotomia. Nesse estudo, os autores descrevem reduções na pressão arterial média, volume diastólico final, frequência cardíaca, débito cardíaco e pressão sistólica final mediante estimulação do acuponto. O efeito cardiovascular da acupuntura sobre o acuponto PC-6 em cães também foi observado por Jingbi (2004) em modelo de experimental de infarto agudo do miocárdio. Nesse estudo, foi observado que a acupuntura proporcionou redução do segmento ST do eletrocardiograma, além de reduzir as áreas de infarto induzidas pela ligadura coronariana. Entretanto, esses dois 254 Arq. Bras. Med. Vet. Zootec., v.68, n.1, p.252-256, 2016 Efeitos da acupuntura estudos diferem do presente pelo fato de as agulhas terem sido estimuladas eletricamente (eletroacupuntura), enquanto no presente estudo estas permaneceram em repouso. Cárdenas (2006) observou que a estimulação dos mesmos acupontos empregados no presente estudo em cavalos sob anestesia geral demonstrou efeitos positivos sobre a taquicardia ventricular induzida por infusão contínua de dopamina, nos quais a estimulação dos ACs C-7 e PC-6 promoveu diminuição do tempo da taquicardia ventricular, demonstrando, assim, a eficácia da estimulação desses acupontos em animais. Um estudo controlado em ratos demonstrou que a estimulação dos acupontos PC-5 e PC-6 reduziu significativamente a incidência de taquiarritmias induzidas experimentalmente pós-oclusão e reperfusão da artéria coronária esquerda (Lujan et al., 2007). Em humanos, a revisão de oito estudos utilizando acupuntura para o tratamento de arritmias cardíacas encontrou cerca de 87 a 100% que foram convertidos ao ritmo sinusal após a estimulação dos acupontos (Xie e Wedemeyer, 2012). estudo não se valeu da estimulação elétrica sobre os acupontos falsos ou verdadeiros (C-7 Shenmen e PC-6 Neiguan). Limitações a este estudo compreendem o fato de que a escolha dos acupontos explorados baseouse nas indicações terapêuticas descritas por Draehmpaehl e Zohmann (1994), em que o acuponto C-7 é indicado em casos de alterações funcionais do coração, e o acuponto PC-6 quando há dores miocárdicas. Ainda segundo os mesmos autores, essa forma de terapia alternativa objetiva normalizar funções orgânicas alteradas e, como no presente estudo foram utilizados animais hígidos, a acupuntura pode não ter promovido influência sobre a VFC nos cães que participaram do experimento. Limita-se, ainda, este estudo quando da observação das recomendações descritas por Scott (2001), quando ele destaca a necessidade de um ou dois tratamentos semanais durante quatro a seis semanas consecutivas, tempo em que se espera que possa haver a resposta desejada à terapia, fato não realizado no presente estudo. Finalmente, Kimura e Hara (2008) desenvolveram um estudo em que foram estudados os efeitos da eletroacupuntura sobre o ritmo do sistema nervoso autônomo em cães. Dentre outras análises, observaram o coeficiente de variação dos intervalos R-R (CVRR) do eletrocardiograma, o qual avalia o índice de atividade nervosa autônoma, de forma semelhante à VFC, a qual também se utiliza do intervalo R-R como unidade de medida. Seus memory: implications for bilingualism and SLA. In: Ellis, N. C (ed) Implicit and Explicit learning of Languages, Sandiego: Academic Press, 1994., p. 393-418. 118 POLINSKY, M. & KAGAN, O. Heritage languages in the ‘wild’ and in the classroom. Language and Linguistic Compass, 1, 2007, p. 368-395. READ, J. Assessing vocabulary. Cambridge: Cambridge University Press, 2000. COELHO-DOS-REIS, J. C. Desempenho da pesquisa de imunoglobulinas G por citometria de fluxo aplicada ao diagnóstico e prognóstico da infecção pelo HTLV-1. Master Thesis, Universidade Federal de Minas Gerais, 2008. SAUSSURE, F. de. Curso de Linguistica Geral. 18a ed. Trad. de Antonio Chelini, Jose Paulo Paes e Izidoro Blikstein. Sao Paulo, Cultrix, 1995 [1971]. SCHMITT, N. Size and depth of vocabulary knowledge: What the research shows. Language Learning, 64 (4), 2014. p. 913–951. SCHMITT, N.; SCHMITT, D. & CLAPHAM, C. Developing and exploring the behaviour of two new versions of the Vocabulary Levels Test. Language Testing, 18 (1), 2001, p. 55-88. SCHÜLTZE, C. The empirical base of linguistics: Grammaticality judgments and linguistic methodology. Chicago, IL: University of Chicago Press, 1996. SEGALOWITZ, N. Does advanced skill in a second language reduce automaticity in the first language? Language Learning, 41 (1), 1991. p. 59-83. SEGALOWITZ, N. & HULSTIJN, J. Automaticity in bilingualism and second language learning. In: KROLL, J. & DE GROOT, A. (EDS.). Handbook of Bilingualism – Psycholinguistic Approaches. Oxford/New York: Oxford University Press, 2005. SEGALOWITZ, N. Does advanced skill in a second language reduce automaticity in the first language Language Learning: A Journal of Applied Linguistics, (41) , 1991, p. 5983. SEGALOWITZ, N. Automaticity and Second Languages. In: DOUGHTY, C. & LONG, M., (eds.). The handbook of second language acquisition, Malden, Ma: Blackwell Publishing Ltd., 2006, p. 382-408. SHARWOOD SMITH, M. Consciousness-raising and the second language learner. Applied Linguistics, 2, 1981, p.159–169. SKEHAN, P. Modelling Second Language Performance: Integrating Complexity, Accuracy, Fluency, and Lexis. Applied Linguistics, 30(4), 2009, p. 510–532. 119 SOUZA. R. Argument structure in L2 acquisition: language transfer re-visited in a semantics and syntax perspective. Ilha do Desterro, 60(1), 2011. p. 153-187. SOUZA. R. & OLIVEIRA, F. L. P. Is knowledge of a non-dominant L2 activated by bilinguals using their dominant L1? Insights from an on-line psycholinguistic study. Organon, Porto Alegre, 51, 2011, p. 103-128. SOUZA. R. A.Two languages in one mind and the online processing of causatives with manner-of-motion verbs. ReVEL, special issue, 6(1), 2012. p. 220-239. SOUZA. R. & OLIVEIRA, C. The learnability of the resultative construction in English: a comparative study of two forms of the acceptability judgment task. Revista da ABRALIN, 13 (2), 2014, p. 375-410. SOUZA. R. & MELLO, H. Realização argumental na língua do aprendiz de línguas estrangeiras – possibilidades de exploração da interface entre semântica e sintaxe. Revista Virtual de Estudos da Linguagem – ReVEL, 5 (8), 2007. SOUZA. R.; DUARTE, D. & BERG, I. A avaliação de habilidades linguísticas em L2: uma questão metodológica em estudos de influências translinguísticas. In: BUCHWEITZ, A. & MOTA, M. B. (eds.) Linguagem e Cognição: Processamento, Aquisição e Cérebro. Porto Alegre: EdiPUCRS, 2015. SOUZA. R.; OLIVEIRA, C.; SOARES-SILVA, J.; PENZIN, A. & SANTOS, A. Estudo sobre um Parâmetro de Tarefa e um Parâmetro Amostral para Experimentos com Julgamentos de Aceitabilidade Temporalizados. Revista Estudos da Linguagem, 23(1), 2015, p. 211-244. SOUZA. R. & SOARES-SILVA, J. Exploring the measurement of vocabulary size to differentiate Brazilian Portuguese-English bilinguals' access to grammatical knowledge in the L2. LinguíStica, 11 (1), 2015, p. 187-204. SOUZA. R.; SOARES-SILVA, J. & SILVA, G. Brazilian Portuguese-English bilingualism does not afect metalinguistic awareness of L1 constraints in two argument structure constructions. Ilha do Desterro, 69(1), 2016, p. 17-31. SINGLETON, D. Exploring the Second Language Mental Lexicon. Cambridge: Cambridge University Press, 1999. STÆHR, L. Vocabulary size and the skills of listening, reading and writing. Language Learning Journal, 36(2), 2008, p. 139-152. ______. Vocabulary knowledge and advanced listening comprehension in English as a foreign language. Studies in Second Language Acquisition, 31(4), 2009, p. 577-607. 120 TOKOWICZ, N., MICHAEL, E. & KROLL, J. (2004). The roles of study-abroad experience and working-memory capacity in the types of errors made during translation. Bilingualism: Language and Cognition, 7(1), 2004, p. 255-272. TRUSCOTT, J. & SHARWOOD SMITH, M. Acquisition by processing: A modular perspective on language development. Bilingualism: Language and Cognition, 7, 2004, p. 1-20. TRUSCOTT, J. Consciousness in SLA: A modular perspective. Second Language Research, 31, 2015, p. 413-434. ULLMAN, M. The neural basis of lexicon and grammar in first and second language: the declarative/procedural model. Bilingualism: Language and Cognition, 4 (2), 2001. p. 105122. VALDÉS, G. Spanish for native speakers: AATSP professional development series handbook for teachers K-16 (vol.1): New York: Harcourt College Publishers, 2000. WHITE, L. Second language acquisition and Universal Grammar. Cambridge: Cambridge University Press, 2003. ZARA, J.; OLIVEIRA, F. & SOUZA, R. A. Selective transfer in the acquisition of the double object construction by Brazilian learners. Alfa – Revista de Linguística, 57 (2), 2013. p. 519-544. ZIMMERMAN, K. The role of vocabulary size in assessing second language proficiency. MA Thesis, Brigham Young University, 2004. 121 APPENDIX 122 APPENDIX 1 – THE ACCEPTABILITY JUDGMENT TASK FOR EXPERIMENT 1 The man laughed the children during the party. The scientist appeared her paper after years. The director spoke the actor about the play. The woman played the children until bed time. The farmer fell the apple from the tree. The teenager arrived his friend for his appointment. The staff flowered the plants before spring. The president resigned the minister after the incident. The girl give the cats milk twice a day. Does the professor talk often about his research? Where are the articles that contains the information? Don have always written nice poems. Who did Jane call her friend after she saw? What did Steven read the book that Helen talked about? Moses imagined to whom what he said. Which case did the detective say was worried? The instructor ran the boys around the park. The lady walked her child down the street. The man swam his dog to his boat. The rider jumped his horse over the fence. The scientist flew her balloon above the clouds. The captain marched his troop into the town. The child floated her toys on the pond. The woman danced the man across the room. The coach told the players to jog around the field. The officer warned the tourists not to drive in the park. The instructor asked the girls to skate across the lake. The veterans ordered the recruits to leap over the hole. The guards forced the prisoners to march through town. The teacher told the students to wait for the bell. The pilots made the planes loop in the sky. The policeman told the driver to fix his brake lights. The girls melted the cheese in the bowl. The fighter broke the chair in the corner. The servant dried the sheets in the garden. The woman baked her bread at her place. The cook froze his dinner at the restaurant. The general burned the bridges to the village. The students cooled the cakes on the sink. The man warmed his soup on the stove. The ball rolled down the street for a few minutes. The horse leaped over the fence without warning. The athletes paraded along the avenue after the victory. The kids played in the park all morning long. The boys walked by the stadium at night. The teacher graded the students’ essays at home. The president spoke about the crisis to the press. The workers returned to the factory after two days. The actress answered the questions of the interviewer. The doctor neglected the patient’s complaints about his headache. The students read the novels over the semester. The clerks cleaned the office after work. The driver took the visitors to the wrong place. The nurse fed the baby every three hours. The hunter killed the deer with a gun. The criminals burned the papers from the safe. 123 APPENDIX 2 – THE ENGLISH VERSION OF THE VOCABULARY LEVEL TEST (VLT) 124 125 126 APPENDIX 3– THE SPANISH VERSION OF THE VOCABULARY LEVEL TEST (VLT) 127 128 APPENDIX 4– THE OXFORD PLACEMENT TEST (OPT) 129 130 131 132 133 134 135 136 137 APPENDIX 5– THE SPANISH PLACEMENT (SPT) 138 139 140 141 142 143 APPENDIX 6 - THE BILINGUAL HISTORY QUESTIONNAIRE (BHQ) 144 145
Perfect and imperfect states Perfect And Imperfect States
RECENT ACTIVITIES
Autor
Documento similar

Perfect and imperfect states

Livre